آقا سلام بغض بدی مانده درگلوم

آورده اند سمت شما مرتدان هجوم

درحیرتم گرفته عجب غربتی تو را

شیطان زبان گشوده به بی حرمتی تو را

کیستی تو که نگاهت به حرم راه نماست

طور سینای تو تصویرگر آینه هاست

 کیستی مرد که حاتم شب و روز خود را

بر سر سفره ی اکرام تو مانند گداست

نقی! نامی که فخر آسمان است

تلفظ کردنش حظ دهان است

ز القاب امام ِ هادیِ ماست

امامی که عزیز شیعیان است

 خسته شدم،بريده ام آقا، شتاب كن

 يا انتخاب كن بخرم، يا جواب كن

 برگشتنم همان و فنا گشتنم همان

 هرچه پل است پشت سر من خراب كن

گر تو مدد دهی قلمم نوحه گر شود

مرثیّه خوانِ محفل چشمان تَر شود

اینجا به خام نمره ی بالا نمیدهند

دلسوخته مرتبه دار است و سَر شود

ما شیعه حیدریم و سرافرازیم

دل به عشق آل فاطمه میبازیم

فرمانده لشکری ما عباس است

در ارتش او تا به ابد سربازیم

ترسم دوباره شیعه به غم مبتلا شود

قبر رقیه مثل بقیع، سامرا شود 

بی غیرتیست چشم ببندیم و منتظر

معجر دوباره از سر بی بی جدا شود

ع: عبد درگاه ساقيم مستم

ل: لاجرم دل به جام او بستم

ي: ياد او در دلم چه غوغا كرد

ا:  آنكه مستم ز جام صهبا كرد

چشم خورشید محلی به سیاهی ندهد

سینه نور به خفاش پناهی ندهد

خصم بیهوده به دنبال اثر میگردی

شب تاریک سوادی به نگاهی ندهد

کشک بیهوده چرا عقل کمت می سابد

برسر حرف مگر نور خدا  می خوابد

 آسمان را بنگر تا که ببینی - هادی ...

- آفتابیست که بر روی سرت می تابد

شاعر: موسي عليمرادي

بی خبر دوغ کجا کشک کجا آش کجاست؟

قصد آیینه کجا مقصد اوباش کجاست؟

عقلتان شب زده  و حضرت هادی روشن

نور خورشید کجا سایه ی خفاش کجاست؟

شاعر: موسي عليمرادي

آسمانها شده یکپارچه مدهوش حسین

گل سجّاد چه زیباست در آغوش حسین

پَر قنداقه بگیرید که ارباب اینجاست

 می رسیم از پر قنداقه به شش گوش حسین

 شاعر: حسين ايماني

این مدینه ستاره باران است

چشم خورشید خیره برآن است

داخل مهد روح ایمان است

روزگار زمین درخشان است

باید به فکر قافیه های جدید بود

در شهر غمزده به هوای امید بود

باید به مثنوی پر و بال عقاب داد

شوری برای خلقت یک انقلاب داد